Z perspektywy jednostki podział pracy zyskuje znaczenie emancypacyjne, pozwalając na wykształcenie się świadomości indywidualnej, nie będącej kopią innych. Odróżnia to Durkheima od Marxa, dla którego podział pracy był źródłem alienacji jednostek. Również on jednak zauważał potencjał destruktywny w podziale pracy i wytworzenia się jego patologicznych form, związanych m.in. z anomią.
Już u Spencera podział pracy wiązany był z podziałem zawodów (strukturą zawodową) społeczeństwa. Temat ten został rozwinięty przez Maxa Webera. Wiązał on podział pracy z procesami modernizacji społeczeństw. Weber wprowadził pojęcie zawodu (), pod którym rozumiał „każdą specjalizację, specyfikację i kombinację osiągnięć jednostki, która stanowi podstawę wyżywienia i zarobku”. Podział pracy analizowany był u niego właśnie jako podział zawodowy w społeczeństwie.
Naukowe zarządzanie thumb|Klasyfikacja czynności w zakładzie mechanicznym (Henry Metcalfe, The Cost of Manufactures and the Administration of Workshops, Public and Private, 1885) W XX wieku idea podziału pracy opisana przez Adama Smitha stała się podstawą naukowego zarządzania (tayloryzmu).