Międzynarodowy podział pracy oznacza więc coś zasadniczo odmiennego niż podział pracy w procesie produkcyjnym. Nie jest to podział zadań w ramach produkcji, lecz specjalizacja w wytwarzaniu odmiennych produktów, które następnie są wymieniane, a które dzięki specjalizacji mają bardziej korzystne ceny.
W 1980 r. , Jürgen Heinrichs i opublikowali wpływową książkę The New International Division of Labour opisującą stan światowej gospodarki począwszy od lat 70. XX w. i związanych z postępującą globalizacją. Nowy międzynarodowy podział pracy (, ) charakteryzować się miał dwiema cechami: odchodzeniem od podziału świata na dwie grupy państw: pierwszą – wysoce uprzemysłowioną, i drugą (większościową) dostarczającą surowców, coraz większym rozbiciem procesów produkcyjnych i ich geograficznym rozproszeniem.
Chociaż cechy te występowały już wcześniej, to od lat 70. XX w. można zaobserwować ich znaczną intensyfikację, objęcie międzynarodowym podziałem pracy nowych obszarów (w Azji, Ameryce Łacińskiej, Afryce) i powstaniem wielu korporacji transnarodowych. Na skutek tych procesów, rzesze nisko wykwalifikowanych pracowników stały się dostępne dla tych korporacji i zostały włączone w globalne procesy produkcyjne.
Podział pracy ze względu na płeć