W tym czasie można wyróżnić dwa okresy wpływów w działalności menniczej: inflancki (1570–1577) i litewski (1578–1579). Kettler, emitując własne monety, chciał wykorzystać nadane mu przez króla uprawnienia, jednak działalność ta nie była zbyt zyskowna, skoro po 10 latach zamknął zakład.
Dopiero po 17-letniej przerwie synowie Gottharda: Fryderyk i Wilhelm, w 1596 r. podjęli ponownie produkcję monet, którą kontynuowano z przerwami do 1610 r. Szelągi z datą 1611 pochodzą najprawdopodobniej z końca tego właśnie roku. Mennica w tym czasie wybijała tylko dwa gatunki: szelągi (1596, 1600, 1601, 1602, 1604, 1606, 1610) i trojaki (1596, 1600, 1604, 1606, bezrocznikowe) – dość urozmaiconym stemplem. Działalność mennicza synów Gottharda trwała z przerwami 15 lat. Trafili oni na okres wyjątkowej ekspansji monety polskiej. Jednak ten okres mennictwa kurlandzkiego zahamowany został napiętą ogólną sytuacją polityczną i militarną. Już w końcu pierwszej dekady XVII w. książęta zdecydowali się zakończyć produkcję.