Sam Wiklef był oksfordzkim profesorem i raczej nie zamierzał tworzyć masowego ruchu heretyckiego, ale jego przepełnione antyklerykalizmem idee trafiły w społeczeństwie angielskim na dość podatny grunt i przyciągały do niego zwolenników, zwanych lollardami. Wiklefizm został po raz pierwszy potępiony w 1382, głównie z powodu nieortodoksyjnych tez dotyczących realnej obecności Chrystusa w eucharystii. Uchwalony w tym roku statut nakazywał szeryfom aresztowanie wędrownych kaznodziei wiklefickich. W 1401 parlament angielski uchwalił statut De haeretico comburendo, oficjalnie ustanawiający karę śmierci przez spalenie na stosie dla zatwardziałych heretyków. Pierwsze egzekucje odbyły się już w 1401 i 1410. Bunt wywołany przez lollardzkiego rycerza sir Johna Oldcastle'a w 1413 spowodował dalsze zaostrzenie antyheretyckiego ustawodawstwa. Kolejny statut z 1414 zobowiązywał władze lokalne do aktywnego wspierania działalności sądów biskupich przeciw heretykomLambert, s. 307-358; Lea, I, s. 352-353..