W dalszych częściach sagi (Mówca umarłych, Ksenocyd i Dzieci umysłu) akcja toczy się trzy tysiące lat po wydarzeniach z pierwszej powieści. Ender, oceniony po czasie przez ludzkość jako ksenobójca – niszczyciel rasy – i powszechnie potępiony, jest dorosłym człowiekiem, który podróżuje anonimowo przez Wszechświat jako Mówca umarłych, przedstawiciel nowego ruchu quasireligijnego. Mówcy badają życie zmarłych osób, próbują je zrozumieć, a następnie opowiadają o tym podczas ceremonii pogrzebowej. Ender jest autorem dwóch książek: Królowej Kopca i Hegemona, które opublikował pod pseudonimem Mówca umarłych, aby wyjaśnić mentalność robali oraz ludzi. Właśnie te książki zapoczątkowały ruch Mówców Umarłych.
Ender przybywa na planetę Lusitania, aby spełnić obowiązek Mówcy Umarłych wobec naukowca zabitego przez badanych przez niego przedstawicieli tubylczej cywilizacji – pequeninos. Choć początkowo spotyka się z niechęcią tamtejszej społeczności, wkrótce udaje mu się zjednać sobie wszystkich i wyjaśnić wiele tajemnic. Ender doprowadza do zawarcia umowy między trzema cywilizacjami: ludźmi, pequeninos i robalami, jednocześnie odcinając planetę od reszty kolonii ludzkich, ze względu na zagrożenie rozprzestrzenieniem się miejscowego śmiertelnego wirusa, descolady na inne światy.