W 1945 roku rozpoczęła pracę nauczycielską w Gdańsku i w Oliwie, a siedem lat później – w Bibliotece Głównej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku, gdzie przyczyniła się znacznie do zorganizowania tej placówki jako dyrektor. W 1968 roku władze komunistyczne rozpętały nagonkę antysemicką, w wyniku której tysiące osób pochodzenia żydowskiego wypędzono z Polski, a pozostałych w kraju pozbawiano pracy na stanowiskach kierowniczych. Szelińska, uprzedzając ewentualne upokorzenia, sama złożyła rezygnację z kierowania biblioteką. Zachowała pracę, ale na podrzędnym stanowisku w dziale informacji. Cztery lata później odeszła na emeryturę.
W 1991 roku podjęła drugą próbę samobójczą, tym razem skuteczną, zażywając garść tabletek nasennych. Spoczywa na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku (rejon XI, taras III-1a-15).
Związek z Brunonem Schulzem i przekład Procesu Franza Kafki Znajomość Szelińskiej i Schulza rozpoczęła się na początku 1933 roku w Drohobyczu. Pomimo przynależności do różnych wyznań – rodzina Szelińskiej była ochrzczona, a Schulz przynależał do gminy żydowskiej – para zaręczyła się w 1936 roku.