Następcą Knöffela w 1752 roku był jego uczeń Julius Heinrich Schwarze, który ukończył budowę katolickiego kościoła dworskiego w Dreźnie i jest uważany za mistrza saskiego rokoka. W 1762 roku Schwarze przekształcił dawny budynek czynszowy Knöffela w Pałac Cosel. Następcą Schwarzego w 1776 roku został Friedrich August Krubsacius, inny uczeń Knöffela, jako główny architekt państwowy. Był profesorem architektury w Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie od 1764 roku, a zatem architektoniczne dziedzictwo Knöffela nadal wpływało na licznych uczniów Krubsaciusa. Knöffel był architektem definiującym drugą fazę drezdeńskiego baroku, która trwała do ostatnich dekad XVIII wieku.
Realizacje
1720-1721: zaprojektował rezydencję Großsedlitz (Górna Oranżeria i ogród francuski) dla hrabiego Wackerbartha 1721–1731: Pałac Rammenau w pobliżu Bischofswerdy (przypisywany Knöffelowi) 1723–1728: Pałac Wackerbartha w dzielnicy Neustadt w Dreźnie 1727–1730: Pałac Wackerbartha w Lößnitz od 1728: Pałac Barokowy Zabeltitz i ogród dla hrabiego Wackerbartha 1728/29: Gouvernementshaus (Dom Rządowy) w Dreźnie, później Pałac Kurlandzki, dla hrabiego Wackerbartha 1731: pałac w Kargowej (dziś powiat zielonogórski) 1733-1752: Pałac Hubertusburg (przebudowa zamku) 1736: Villa Cara, Drezno 1738/39 Dom Erdmannsdorfa, Drezno 1739: Pawilon Ogrodowy na Tarasach