W latach 1846–1848 kolejną epidemią, z jaką przyszło się zmierzyć górnośląskiej służbie zdrowia był dur brzuszny. Tym razem jednak, pomimo intensywnych działań, zabiegi Lorinsera nie przynosiły oczekiwanych skutków i choroba przyniosła znaczne straty w ludności rejencji opolskiej. Ogółem zmarło ponad 50 000 ludzi, co stanowiło wówczas 5% ludności rejencji. Intensywna praca odbiła się na zdrowiu Lorinsera. W 1849 roku ponownie udał się do Karlowych War na kurację. W marcu 1851 roku przeszedł na emeryturę. W uznaniu zasług i wieloletniej pracy został przez prezydenta rejencji odznaczony ponownie Orderem Czerwonego Orła, tym razem II klasy. Z powodu wysokich kosztów utrzymania przeniósł się na ostatnie lata życia do Paczkowa, gdzie zmarł w 1853 roku. Został pochowany na cmentarzu w Opolu, obok grobu swej żony.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Austriaccy lekarze Kategoria:Honorowi obywatele Opola Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Humboldtów w Berlinie Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Czerwonego Kategoria:Urodzeni w 1796 Kategoria:Zmarli w 1853