W manifeście lipcowym znalazła się zapowiedź obdarowania chłopów ziemią. 15 sierpnia 1944 roku uchwalono dekret o organizacji urzędów ziemskich, które przy współpracy z radami narodowymi miały podzielić grunty. Poważnym problemem w realizacji dekretu były toczące się walki zbrojne na terenie Polski. Sama Polska Partia Robotnicza (PPR) nie była zgodna co do kształtu reformy rolnej. Zmiany w podziale ziemi pozytywnie przyjęli małorolni rolnicy z Lubelszczyzny, Małopolski i Podlasia. Dekret o reformie rolnej uchwalono 6 września 1944 roku – na mocy nowego prawa państwo przejęło wszystkie gospodarstwa rolne o powierzchni większej niż 50 hektarów, po czym rozdzielano je pomiędzy najuboższych chłopów. Parcelacje przeprowadzały brygady parcelacyjne. W ich składzie znajdowali się domorośli mierniczy (rzadko geodeci), którzy niedokładnie przeprowadzali pomiary oraz eskorta kilku uzbrojonych aktywistów z PPR oraz Milicji Obywatelskiej. Zazwyczaj nie korzystano z dawnych ksiąg wieczystych. Wielu rolników dzięki łapówkom otrzymało większe przydziały ziemi. Źle przeprowadzona reforma w rzeczywistości służyła komunistom do zdobycia poparcia wśród najuboższych rolników.