Tavuzzi, s. 3., jednak po zbadaniu oryginału w archiwach watykańskich okazało się, że tytuł inkwizytorski Alberyka w tym liście jest późniejszą interpolacjąAlessandro Sala, Lo Sviluppo dell'inquisitio haereticae pravitatis nelle lettere di Gregorio IX (1227-1241), Universita degli studidiMilano, Dipartimento di Studi storici, 2015-2016, s. 152-153.. Aż do połowy lat 40. XIII wieku nic nie wiadomo o działalności inkwizycyjnej dominikanów, rozumianej jako przeprowadzanie postępowań sądowych przeciwko heretykom, choć w niektórych miastach inspirowali oni prześladowania podejmowane przez władze miejskie lub biskupówNp. dominikanin Giovanni Schio da Vicenza w 1233 objął funkcję podesty miasta Werony i działając w tym charakterze doprowadził do spalenia 60 katarów w lipcu 1233.. Dopiero w latach 1243–1245 w Toskanii procesy przeciwko heretykom przeprowadził Ruggiero Calcagni, oficjalnie tytułowany w dokumentach jako papieski inkwizytor, który nieco wcześniej (w 1239 roku) bez powodzenia próbował zorganizować represje wobec katarów w OrvietoLea, I, s. 327-328; Lea, II, s. 210-212; Prudlo, s. 40-42.. Następnie papież Innocenty IV mianował inkwizytorami Lombardii Giovanniego Schio da Vicenza (w 1247 roku)Lea, II, s. 206-207; Tavuzzi, s. 4. oraz Piotra z Werony i Bibiana z Bergamo (w 1251 roku)Prudlo, s. 57, 68; Tavuzzi, s. 4;