Kroki represyjne wobec heretyków włoskich Kościół zaczął podejmować pod koniec XII wieku. W 1199 roku Innocenty III w liście do władz miejskich Viterbo porównał herezję do zbrodni obrazy majestatu i nakazał karanie heretyków konfiskatą dóbr. W 1220, 1224 i 1231 roku cesarz Fryderyk II Hohenstauf wydał dekrety antyheretyckie, wprowadzając karę śmierci przez spalenie na stosie za wyznawanie herezji. W 1224 roku biskupi Brescii, Modeny i Rimini zostali mianowani komisarzami apostolskimi w Lombardii z zadaniem zwalczania wpływów herezji, a w 1228 roku w tym rejonie przebywał legat papieski kardynał Goffredo Castiglioni. Począwszy od 1227 roku papież Grzegorz IX zaczął wyznaczać do misji antyheretyckich we Włoszech dominikanówNp. we Florencji działali kolejno Giovanni da Salerno (1227-30) i Aldovrandino Cavalcanti (1231-40). Inny dominikanin, Rolando da Cremona, działał kolejno w Piacenzy (1233) i Mediolanie (1234). Na terenie Marchii Trewizańskiej aktywny był Giovanni Schio da Vicenza, który odegrał niemałą rolę polityczną i przez pewien czas był nawet podestą Werony. W gronie tym od 1232 znajdował się także Piotr z Werony, głoszący kazania niemal w całej północnej Italii..