Białobrzezie to prawdopodobnie pierwotna nazwa Dębu.
Dąb opisuje również Jan Długosz w Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis wydanym w 1480 roku. Według Długosza, książę Kazimierz bytomski w 1299 roku darował wieś Dąb klasztorowi bożogrobców jako dotację do szpitala św. Ducha w Bytomiu. Biskup krakowski Jan Muskata zaakceptował to postanowienie księcia Kazimierza i wymieniał w swoich dokumentach miejscowość już jako Dąb.
Od XIII aż do XIX wieku Dąb wraz z Chorzowem był własnością zakonu bożogrobców w Miechowie. W imieniu klasztoru obu wsiami zarządzał proboszcz parafii św. Marii Magdaleny w Chorzowie. Po kasacie zakonu bożogrobców i reformie administracyjnej w państwie pruskim w 1810 roku, Dąb stał się samodzielną gminą.
mały|Pudlingarnia Johna Baildona na litografii z połowy XIX wieku (późniejsza huta „Baildon”)|lewo
Ludność w Dębie była wyznania rzymskokatolickiego, najbliższe kościoły zaś znajdowały się w Bogucicach, Michałkowicach i Chorzowie, stąd też wraz ze wzrostem liczby ludności zaistniała potrzeba budowy własnej świątyni. Budowę pierwszego kościoła w Dębie rozpoczęto w 1873 roku. Pierwszy, drewniany kościół został poświęcony 28 lutego 1875 roku przez ks. Leopolda Markiefkę z Bogucic.