W mieszkalnej części Dębu żyją gatunki synantropijne zwierząt, takie jak gołąb skalny, wróbel zwyczajny, sierpówka, jerzyk zwyczajny, kawka zwyczajna, sroka zwyczajna i kos. Duży wpływ na skład gatunkowy roślin miała działalność człowieka, przez co występuje tu roślinność synantropijna oraz ruderalna.
W Dębie nie ma żadnych powierzchniowych form ochrony przyrody i pomników przyrody. Występują tu natomiast następujące obszary zieleni urządzonej i skwery: Skwer porucznika Henryka Kalemby (skrzyżowanie ulic Chorzowskiej i Dębowej), Skwer księdza Franciszka Macherskiego (ulica Dębowa), Skwer Augustyna Pająka (skrzyżowanie ulic Wiejskiej i Dębowej).
Historia Początki i okres do XVIII wieku Pierwsza wzmianka o Dębie pojawia się w dokumencie z 19 marca 1299 roku wystawionym przez księcia Kazimierza bytomskiego przekazującego wieś Chorzów i Krasny Dąb (Chorzow et Crasni Damb) klasztorowi bożogrobców w Miechowie jako fundację na utrzymanie klasztoru oraz szpitala św. Ducha w Bytomiu. Wcześniejsze istnienie Dębu mógłby sugerować dokument papieża Innocentego II z 1136 roku zatwierdzający sądownictwo arcybiskupa gnieźnieńskiego nad Chorzowem i okolicznymi włościami, a także dokument Władysława opolskiego z 1257 roku mówiący m.in. o odbudowaniu zniszczonego najazdem Tatarów Chorzowa i Białobrzezia przez zakon Bożogrobców.