Ostatecznie w 1873 rząd austriacki zdecydował o powołaniu metropolii bukowińskiej (bukowińsko-dalmatyńskiej) obejmującej zarówno Bukowinę, jak i jedyną parafię prawosławną w Galicji oraz Dalmację, w jurysdykcji Serbskiego Kościoła Prawosławnego. Eugeniusz (Hakmann) został podniesiony do godności metropolity, lecz zmarł przed intronizacją; jego następcą został Teofil (Bendela).
Według danych z 1895 metropolia bukowińska liczyła 478 118 wiernych, z czego 259 955 deklarowało się jako Rusini, zaś 218 163 – Rumuni. Pięć lat później spis państwowy ustalił, iż z 730 195 mieszkańców Bukowiny prawosławie wyznawało 500 262. W 1902, według danych metropolii, na Bukowinie żyło 512 553 prawosławnych, prowadzone były 384 parafie administrowane przez 340 białych duchownych i 43 hieromnichów, istniały trzy klasztory. Metropolia była zamożna, uzyskując roczny dochód w granicach 900 tys. guldenów, z czego finansowano klasztory i duchowieństwo, szkoły prawosławne oraz remonty świątyń. Wyższe organy kierownicze metropolii oraz kadra naukowa wydziału teologicznego uniwersytetu w Czerniowcach były zdominowane przez Rumunów.