Język awangardy W sztuce awangardowej pozycja dzieła zostaje w radykalny sposób przewartościowana. Bürger nie stara się jednak formułować radykalnych tez o „końcu dzieła sztuki”. Pokazuje przede wszystkim, jak pewne zabiegi i prowokacje awangardzistów wciąż nawiązywały do tradycyjnych definicji: ready mades Duchampa mają sens tylko w odniesieniu do kategorii dzieła sztukiP. Bürger, Teoria awangardy, Kraków: Universitas, 2005, s. 71. Ponadto atak Duchampa, Cage’a i innych artystów awangardowych nie zakończył się pełnym sukcesem i sztuka nie została przeniesiona do praktyki życiowej – wciąż funkcjonuje w ramach pewnej instytucji. Rzeczywistym skutkiem ruchu było natomiast poszerzenie rozumienia sztuki jako takiej.
W powszechnie panującym mniemaniu drugą cechą szczególną dla awangardy jest pojmowanie dążenia do nowości jako podstawowego impulsu artystycznego. Jak pokazuje Bürger, każda dotychczasowa praktyka artystyczna stawiała sobie za cel stworzenie czegoś nowego: dworski poeta zawsze pisać chciał nowe pieśni wprawiając tym w zachwyt wybranki swego serca, nowości poszukuje teatralny (i filmowy) widz, który chce zostać oszukany i zadziwiony przez fabułę, rosyjscy formaliści myśleli nad nowymi formami, które, zanim zamarły w postaci wyświechtanych konwencji, mogłyby jeszcze zaskakiwać odbiorcę.