Naczelną ideą estetyzmu było zniesienia podziału na treść i formę, czyli na temat (o czym się mówi) i sposób przedstawiania (jak się mówi). Sztuka końca wieku zaczęła bowiem komentować siebie samą: swój własny autonomiczny status. Estetyzm jest ostatnim stadium sztuki mieszczańskiej i zarazem na prawach dialektyki początkiem swojej negacji.
Kluczowym pojęciem w dyskusji nad awangardą jest pojęcie autonomii sztuki i, jak wskazuje autor, dotychczasowe próby jego konceptualizacji były niezadowalające. Zdaniem Bürgera sztuka mieszczańska, będąca przedmiotem krytyki i naturalnym wrogiem awangardzistów, fałszywie próbuje oddalić od siebie faktyczność życia społecznego. Awangarda atakuje przede wszystkim owo oderwanie od praktyki życiowej oraz związany z tym kult indywidualizmu. Gdy w 1913 roku Duchamp wysyła na wystawę swoje prace (m.in. słynny urynał), sygnuje je jako produkty seryjne, manifestując jednocześnie „utowarowienie” jako duch swojej epoki.