Mokradła deltaiczne są związane z dużymi rzekami, jak np. znajdująca się w południowej Europie, w południowej Camargue w delcie Rodanu lub delcie rzeki Ebro. Bardzo duże słone mokradła znajdują się w delcie rzeki Missisipi. W Nowej Zelandii większość solnych mokradeł zlokalizowana jest w estuariach, w miejscach, gdzie jest bardzo mały ruch fal oraz duża sedymentacja. Tego rodzaju słone mokradła leżą w Parku Awhitu w Auckland oraz Manawatu Estuary i Avon-Heathcote Estuary w Christchurch.
Mokradła na wyspach barierowych są powszechne wzdłuż wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych, gdzie ciąg wysp tworzą Sea Islands oraz archipelag Outer Banks, a także wzdłuż wybrzeży Holandii i Niemiec, gdzie podobny łańcuch tworzą Wyspy Fryzyjskie.
Duże i głębokie zgłębienia zatokowe, w których tworzą się mokradła słone, znajdują się między innymi w Zatoce Morecambe w Portsmouth w Wielkiej Brytanii i w Zatoce Fundy w Ameryce Północnej.
Słone mokradła czasem wypełniają laguny, jak ma to np. miejsce w dużej części Laguny Weneckiej.