Jednocześnie pracował jako architekt, najpierw w zespole Zygmunta Gorgolewskiego m.in. uczestnicząc w projektowaniu aranżacji wnętrza Teatru Wielkiego we Lwowie (1899), potem w biurach Jana Lewińskiego, Wincentego Rawskiego, następnie podjął niezależną działalność architektoniczną. Początkowo kontynuował stylistykę historyzmu, szybko jednak rozwinął własną twórczość o wyraźnych cechach secesji. Przechodząc do nowego stylu w pierwszym okresie pod wpływem wiedeńskiego architekta Otto Wagnera, stopniowo ugruntowywał swoją pozycję jednego z ważnych twórców secesyjnych we Lwowie.
Przełomem w karierze stało się powierzenie mu przygotowania projektu nowego dworca kolejowego we Lwowie. Projekt ten opracowany jeszcze w latach 1898–1899 został po wielu korektach (II wersja, 1900) i perypetiach finansowych skierowany do realizacji rozpoczętej w roku 1901, jednak nadzoru nad budową nie oddano projektantowi, sprawował go Ludwik Wierzbicki, dyrektor kolei lwowskich.
Powstała niezwykle efektowna budowla, której eklektyczna fasada łączyła stylistykę neorenesansową i secesyjną. Do bogato wyposażonych dziełami secesyjnej sztuki dekoratywnej wnętrz prowadził zwieńczony wysoką kopułą arkadowy portyk z ażurowymi drzwiami z kutego żelaza uformowanego w łodygi roślinne.