Iloczas i, ę, ě, a, (ą), y, u były długie. e, o były krótkie, ale w grupach typu TorTgrupy spółgłoskowo-samogłoskowe, w których "T" oznacza dowolną spółgłoskę nieco dłuższe (stąd ich rozwój w grupy typu TraT w grupie południowej). Jery były półkrótkie (bardzo krótkie).
e, o, ь, ъ były w pewnym sensie krótkimi odpowiednikami odpowiednio ě, a, i, y. ě to w zasadzie e długie. Niekiedy mówi się o opozycji ě (jać czyli ē – e długie) – ĕ (e krótkie). o to prawdopodobnie było w rzeczywistości ă krótkie. (zobacz akanie) ь prawdopodobnie przynajmniej w okresie wczesnym wymawiano jak krótkie i. ъ prawdopodobnie przynajmniej w okresie wczesnym wymawiano jak krótkie u lub y []. (zobacz delabializacja)
Ponadto te głoski wymieniały się np. przy zmianie akcentu: zametą – zamětają ? > pol. zamiotę – zamiatam vyrobją – vyrabjają > pol. wyrobię – wyrabiam vytьną – vytinają > pol. wytnę – wycinam nadъmą – nadymają > pol. nadmę – nadymam