Mimo to, w największej marynarce brytyjskiej okręty tego rodzaju, określane też jako masted cruiser (krążowniki omasztowane), budowano aż do 1904 roku z uwagi na ich przydatność do służby zamorskiej. Początkowo były one nadal konstrukcji drewnianej, następnie metalowej lub mieszanej.
W latach 70. XIX wieku nazwa „krążownik” zaczęła być używana jako nazwa klasy, szczególnie w stosunku do nowo budowanych okrętów, o odmiennej konstrukcji i ze zredukowaną rolą ożaglowania. Pierwszy raz wprowadzono taką klasyfikację we FrancjiG. Smirnow, W. Smirnow, Zigzagi korabliestrojenija ili płody "wojenno-morskoj biestołkowszcziny" w: Modelist-Konstruktor nr 3/1978 . Wkrótce w większości państw morskich, w tym także dominującej na morzach Wielkiej Brytanii, wprowadzono nazwę klasy krążowników, stosowaną także w odniesieniu do starszych okrętów parowo-żaglowych. W samej Wielkiej Brytanii wprowadzono ją w 1889 roku. W licznych państwach stosowano przy tym klasyfikację krążowników w zależności od wielkości, na krążowniki I, II i czasami jeszcze III klasy (rangi)Przykładowo w Japonii od 1898 roku wyróżniano krążowniki I klasy - ponad 7000 t wyporności, II klasy - 3500 do 7000 t i III klasy - poniżej 3500 t. Eric Lacroix: Japanese Cruisers of the Pacific War. Linton Wells. Naval Institute Press, 1997.