Pod koniec lat 80. ruch odegrał ważną rolę w pierwszej intifadzie. W kolejnych latach jego pozycja uległa jednak osłabieniu, związane to było z rozpadem Związku Radzieckiego i niepopularnością idei marksistowskichIzrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne s. 22.
W styczniu 1992 roku organizacja ponownie wycofała swoich przedstawicieli z Komitetu Wykonawczego OWP.
Od czasu porozumień w Oslo LFWP w 1993 roku potępił porozumienia z Oslo, a w 1994 roku jordańsko-izraelski traktat pokojowy.
W latach 1993–1998 przynależał do Połączonych Sił Palestyńskich, będących koalicją przeciwników porozumienia z Oslo. Wchodząc do koalicji, Ludowy Front ustalił również bojkot instytucji OWP, przez co w 1996 roku partia zabroniła swoim członkom startować w wyborach do Palestyńskiej Rady Legislacyjnej.
W sierpniu 1999 roku na spotkaniu w Kairze, kierownictwo LFWP pojednało się z Jasirem Arafatem, co umożliwiło przeniesienie siedziby Ludowego Frontu z Damaszku do Ramallahu na Zachodnim Brzegu.