Ostatni etap życia Bukowska poświęciła wzorom do przemysłowej produkcji dywanów. Nowością jak na tamte czasy były geometryczne motywy oraz kontrastowy dobór kolorów. Niestety próbna partia dywanów została wyprodukowana już po śmierci Heleny Bukowskiej. Podobnie było z gobelinem „Gołębie i dzieci”. W 1956 w Zachęcie miała miejsce wystawa poświęcona pamięci i dorobkowi zmarłej plastyczki, zaprezentowano na niej powojenną twórczość oraz niedokończone plany i projekty.
Helena Bukowska-Szlekys była projektantką tkanin tworzonych techniką nicielnicową i żakardową np. Biegacz (1948), a także kilimową np. Gołębie i dzieci (1954). Wypracowała własny styl, który był połączeniem tkaniny zabytkowej i elementów ludowych. Cechą charakterystyczną była ornamentyka figuralna i wielobarwność. Ponadto projektowała wzory dywanowe i projekty wdrażane przy produkcji tkanin użytkowych. Liczna kolekcja dzieł tej artystki należy do zbiorów Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi.
Jej mężem był Olgierd Szlekys, architekt wnętrz, dekorator i malarz.
Zmarła w Rumunii, pochowana 6 maja 1954 na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 46B-2-2).
Przypisy