Przewodniczący diecezji – pastor Wagner – w marcu 1901 r. odwiedził adwentystów mieszkających w Poznaniu i Szamotułach, gdzie odprawiał nabożeństwa i udzielał wiernym św. Wieczerzy Pańskiej. 2 kwietnia odbył się w Poznaniu chrzest św. sześciu osób. We wrześniu odbyły się wykłady ewangelizacyjne, wskutek których kolejne 4 osoby ochrzczono na wyznanie wiary. Także osoby wyznania baptystycznego ochrzczone wcześniej, zostały przyłączone do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego poprzez głosowanie. W kolejnych dniach miały miejsce następne chrzty.
W 1900 r. w do poznańskiego zboru adwentystycznego należało 15 osób, w 1903 – 28, w 1910 – 59, a w 1914 – 68.
Podobnie, jak w większości krajów Europy, a szczególnie na terenie Unii niemieckiej Kościoła adwentystycznego, podczas I wojny światowej doszło do kryzysu w sprawie uczestnictwa adwentystów w służbie wojskowej. Kościół Adwentystów Dnia Siódmego zajął wówczas umiarkowane stanowisko, czemu sprzeciwiło się część członków o radykalnie pacyfistycznych poglądach. Osoby te stworzyły Ruch Reformacyjny Adwentystów Dnia Siódmego, którego zwolennicy znajdowali się także w Poznaniu.