Ocenę tę podziela Żurowski, wskazując w szczególności na powieść W matni jako kontynuatorkę tematu dzieła GoncourtówM. Żurowski, Posłowie [w:] E. i J. de Goncourt, Herminia Lacerteux, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1989, s.244-245.
Wymowa utworu Herminia Lacerteux posiada wyraźne cechy powieści naturalistycznej. Równocześnie dzieło w wyrazisty sposób wyraża filozofię społeczną Goncourtów, będąc polemiką m.in. z powieściami Wiktora Hugo i postulatami współczesnej im lewicy. Wyrażonym przez Hugo postulatom walki z nędzą poprzez poprawę warunków pracy i życia robotników, walkę z prostytucją oraz szerzenie powszechnej oświaty autorzy Herminii Lacerteux przeciwstawiają indywidualne akty miłosierdzia i filantropii ze strony zamożnych obywateli i arystokracjiM. Żurowski, Posłowie [w:] E. i J. de Goncourt, Herminia Lacerteux, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1989, ss.240-241. W powieści wyraźnie widoczna jest również negatywna wizja niższych warstw społeczeństwa, o których Goncourtowie niejednokrotnie wyrażali się z niechęcią i pogardąM. Żurowski, Posłowie [w:] E. i J. de Goncourt, Herminia Lacerteux, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1989, s.237-238. Działania Herminii motywowane są wrodzoną histerią i temperamentem, którego wpływ jeszcze się potęguje po śmierci córeczki bohaterki.