Zagrożony aresztowaniem wyjechał do Warszawy.
We wrześniu 1939 powrócił na wieś, a w grudniu przy próbie nielegalnego przedostania się do ZSRR został zatrzymany przez niemiecką straż graniczną i skazany na 8 miesięcy więzienia. Wyrok odbywał m.in. w Zamościu i Janowie Lubelskim. Zwolniony wiosną 1940. W listopadzie 1940 nawiązał kontakt z warszawską organizacją Rewolucyjne Rady Robotniczo-Chłopskie "Młot i Sierp" i przystąpił do organizowania podobnej organizacji na terenie powiatów kozienickiego i iłżeckiego. W lutym 1942 to ugrupowanie weszło w skład PPR, a sam Lachtara wszedł w skład Komitetu Okręgowego PPR w Radomiu. W grudniu 1942 mianowano go szefem Radomskiego Sztabu Okręgowego Gwardii Ludowej (GL). W krótkim czasie kierowany przez niego sztab zorganizował kilka oddziałów GL. Lachtara kilkakrotnie sam dowodził akcjami bojowymi oddziałów GL podległych jego Sztabowi. W połowie maja 1943 udał się z Radomia nad Pilicę w celu przeprowadzenia inspekcji oddziału GL im. Kononowicza. Tam na wieść o transporcie na szosie z Kozienic do Warki aresztowanych członków PPR i GL postanowił urządzić 19 maja zasadzkę na konwój niemiecki w lasach nad Pilicą między Grabowem a Głowaczowem. Zginął w walce z Niemcami. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Grunwaldu III klasy.