Formalnie tzw. Wojskówka miała zajmować się agitacją rewolucyjną wśród młodzieży, w praktyce była to praca na rzecz wywiadu sowieckiego. Oddelegowany po pewnym czasie do Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR) pełnił funkcję okręgowca, angażując w szerokim zakresie do pomocy swego brata Jana, lekarza. Po rozwiązaniu KPP w 1938, pracował jako kreślarz-technik w biurze budowlanym sympatyzujących z lewicą Szymona i Heleny Syrkusów, następnie objął stanowisko kierownika Biura Elektrycznego w Społecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym na Żoliborzu w Warszawie.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 służył w baonie łączności w 18 dywizji piechoty. Wzięty do niewoli w czasie walk pod Łomżą, przebywał w Stalagu 1 Stablack w Prusach Wschodnich. Dzięki zabiegom brata Jana, jako rzekomo chory na gruźlicę, został latem 1942 przeniesiony do szpitala, skąd w sierpniu 1942 zbiegł i wrócił do Warszawy. Wkrótce potem nawiązał kontakty z konspiracją komunistyczną i przystąpił do działalności w PPR i GL. Kierownictwo partii powierzyło mu zadanie oficera wywiadu przy Sztabie Głównym GL. Współpracował też przy obsłudze radiostacji KC PPR z przybyłą z ZSRR w tzw.