W okresie walk frakcyjnych w KPP popierał stanowisko ultralewicowej „mniejszości”. Powołany do służby wojskowej (1928–1929), współpracował z Wydziałem Wojskowym KPP. Następnie znów powrócił do działalności w PPS-Lewicy. Z ramienia Komitetu Centralnego (KC) oraz Centralnego Komitetu Wyborczego PPS-Lewicy uczestniczył w 1930 w wiecach przedwyborczych m.in. w Płocku, Koninie, wyjeżdżał też do woj. krakowskiego i rzeszowskiego. We wrześniu 1930 skierowany został z ramienia KC PPS-Lewicy do Lublina jako funkcjonariusz na okręg lubelski (okręgowiec). Spotykał się z oporami ze strony miejscowych działaczy PPS-Lewicy, zwłaszcza przy wysuwaniu kandydatur na posłów do Sejmu. Pod pseudonimem „Lutkiewicz” reprezentował okręg lubelski na II Zjeździe PPS-Lewicy w Łodzi. Wybrany został do KC PPS-Lewicy, ale drugiego dnia obrad (2 lutego 1931) aresztowano go razem ze wszystkimi uczestnikami. Po kilkumiesięcznym pobycie w łódzkim więzieniu, w wyniku starań rodziny uzyskał zwolnienie za kaucją. Następnie zgłosił się do kierownictwa KPP, które skierowało go w czerwcu 1932 do Moskwy, na roczny kurs Szkoły Wojskowo-Politycznej Sekcji Polskiej Międzynarodówki Komunistycznej. Decyzją Sekretariatu Krajowego KC KPP został przydzielony do dyspozycji Centralnego Wydziału Wojskowego, był potem kierownikiem Obwodu Wojskowego m.in. w Poznaniu.