Kościół Prawosławny wciąż trwa przy poglądzie Christus Victor, opierając się na rozumieniu Odkupienia wyłożonym przez Ireneusza z Lyonu zwanym „rekapitulacją”: Jezus stał się tym, czym my jesteśmy, abyśmy mogli stać się tym, czym jest On (zob. także Przebóstwienie).
Aulén przekonuje, że teolodzy niepoprawnie zrozumieli pogląd wczesnych Ojców Kościoła dotyczący Odkupienia, postrzegając go w kategoriach teorii okupu. Dowodzi on, że właściwe rozumienie ich poglądu nie jest związane z zapłatą okupu diabłu, ale z motywem wyzwolenia ludzkości z niewoli grzechu, śmierci i diabła. Jak nazwa Christus Victor (Chrystus Zwycięzca) wskazuje, idea „okupu” nie powinna być postrzegana w kategoriach transakcji handlowej (zgodnie z Anzelmem), ale raczej w kategoriach ratunku lub wyzwolenia ludzkości z niewoli grzechu.
Aulén stwierdza, że główną różnicą pomiędzy Christus Victor oraz poglądem o zadośćuczynieniu (satysfakcji) jest odmienny nacisk położony na Trójcę i Prawo. Pogląd o zadośćuczynieniu – twierdzi Aulén – przedstawia boską nieciągłość i prawną ciągłość, podczas gdy Christus Victor podkreśla boską ciągłość i prawną nieciągłość. Wskazuje na teologię pokuty rodzącą się w Kościele łacińskim jako źródło pomysłów Anzelma.