Impulsem do jego przyjęcia był rosnący ruch morski i lotniczy w regionie, związany ze zmianami środowiskowymi i coraz większą dostępnością obszarów wcześniej pokrytych lodem. Umowa ustanowiła zasady współpracy między sygnatariuszami oraz wyznaczyła strefy odpowiedzialności za prowadzenie operacji ratunkowych. Jej znaczenie polegało także na tym, że należała do pierwszych wiążących aktów prawnych wypracowanych przez państwa współtworzące arktyczny system współpracy regionalnej. Porozumienie miało poprawić poziom bezpieczeństwa żeglugi, lotnictwa i innych form aktywności człowieka w Arktyce. Porozumienie z 2013 roku o współpracy w zakresie gotowości i reagowania na zanieczyszczenie arktycznych wód morskich ropą naftową (). Zostało ono podpisane przez państwa arktyczne w maju 2013 roku. Jego celem było wzmocnienie współpracy, koordynacji i wzajemnej pomocy w przypadku wycieków ropy naftowej zagrażających środowisku morskiemu Arktyki. Umowa określiła zakres odpowiedzialności poszczególnych państw oraz zobowiązała je do rozwijania systemów monitorowania zagrożeń i reagowania na incydenty. Istotną rolę we wdrażaniu postanowień porozumienia powierzono grupie roboczej EPPR, która opracowuje wytyczne operacyjne i wspiera wymianę doświadczeń między stronami.