Za waluty wymienialne oraz zastępujące je bony w krajach bloku wschodniego można było nabywać legalnie atrakcyjne towary produkcji zachodniej i trudno dostępne w normalnym handlu produkty rodzime w ramach tzw. eksportu wewnętrznego. W 1968 minister finansów zezwolił na zakładanie w Banku Pekao rachunków dewizowych dla osób fizycznych pracujących za granicą. Monopol na ich prowadzenie Pekao utracił dopiero w 1989. W latach 70. rachunki walutowe w Pekao zostały podzielone na trzy kategorie: konta A dla osób wpłacających waluty o udokumentowanym pochodzeniu (w szczególności waluty przechowywane co najmniej przez rok na koncie B), konta B (nieoprocentowane) dla wpłat o nieudokumentowanym pochodzeniu i konta C dla cudzoziemców. Środków z kont B nie można było legalnie wywozić za granicę, jednak już w 1976 uprawnienia kont A i B zostały zrównane. W 1971 zezwolono na legalny handel bonami Pekao (czego efektem było to, iż większość osób obracających nielegalnie dewizami deklarowała, np. w ogłoszeniach, iż jest jedynie zainteresowana kupnem lub sprzedażą "bonów"). Na obrót samymi walutami wymienialnymi pomiędzy osobami fizycznymi bez pośrednictwa instytucji państwowych zezwolono formalnie dopiero pod koniec listopada 1988 (za rządu Mieczysława Rakowskiego).