Zainicjowane przez niego badania objęły niemal całą Polskę i były poświęcone zagadnieniom ichtiobiologicznym, gospodarce stawowej, chorobom i szkodnikom ryb oraz analizie gospodarczej rzek z punktu widzenia rybołówstwa. W badaniach własnych skupiał się na problemach ogólnych rybactwa i biologii ryb łososiowatych. Od 1923 zajmował się sprawą zanieczyszczenia rzek. Jego badania i opracowania dotyczące wpływu ścieków Bydgoszczy na faunę i florę Brdy, zanieczyszczeń Warty pod Wronkami, wpływu ścieków fabrycznych na Rudę oraz określenia stopnia zanieczyszczenia wielu rzek polskich, miały charakter pionierski. Przyczyniły się one do wydania zarządzeń państwowych, zabraniających zatruwania ryb w rzekach przez wody ściekowe. W 1930 doprowadził do utworzenia przy dziale rybackim PINGW w Bydgoszczy pierwszej w Polsce naukowej placówki badawczej dla czystości wód.
Był gorliwym szermierzem ochrony przyrody. Działał w Państwowej Radzie Ochrony Przyrody, a także duże zasługi położył jako redaktor czasopism fachowych: „Przeglądu Rybackiego” (1919-1920), „Rybaka Polskiego” (1920-1926), „Biblioteki Rybackiej” (1921-1926), „Archiwum Rybactwa Polskiego” (1921-1926). Odbył wiele naukowych podróży zagranicznych (m.in. do Szwecji, Norwegii). Uczestniczył w kilku międzynarodowych zjazdach limnologicznych.