Uzbrojenie i sposoby walki Niemal do końca XV wieku Tatarzy Złotej Ordy, a później Wielkiej Ordy i Chanatu Krymskiego, mając dostęp do złóż żelaza i wykwalifikowanych rzemieślników, utrzymywali wysoki standard uzbrojenia – wszyscy dysponowali łukami (często po kilka), szablami, byli opancerzeni wraz z końmi w zadziwiająco wytrzymałe zbroje lamelkowe z rogowych i skórzanych łusek (od XIV zastępowane przez bechtery i juszmany), dysponowali też świetną jazdą ciężkąMichaił Gorelik - Warriors of Eurasia, From the VIII Century BC to the XVII Century, wyd. Montvert 1995, s. 37. Ale kiedy większość terenów Złotej Ordy podbiły Rosja i Turcja, a ta ostatnia zhołdowała na dodatek Chanat Krymski, uzbrojenie Tatara było ubogie – łuk refleksyjny lub szabla tylko u najbogatszych, u reszty masłak (szczególnie u najbiedniejszych nogajskich ord przednich, u których szabla była rzadkością), oraz arkan służący do chwytania ludzi i zwierząt, pomocny również w walce. Uzbrojenie ochronne stosowali również tylko zamożniDavid Nicolle: Hungary and the fall of Eastern Europe 1000-1568. Londyn: Osprey, 1991. .