cały jej nakład (1000 egz.) został zniszczony w wyniku pożaru Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Petersburgu w maju tego samego roku.
Manteuffel wydawał różnego rodzaju publikacje w języku łatgalskim do 1871 roku, kiedy to w guberni witebskiej został wprowadzony całkowity zakaz druku czcionką łacińską. W 1881 opublikował jeszcze w Poznaniu pieśń o św. Donacie pt. Dziśmie ap Swatu Donatu Numucitu (druk. W. Łebińskiego), która była ostatnią pracą Manteuffela w tym języku.
Pierwszą pracą Manteuffla, pisaną już nie z pozycji etnografa amatora i miłośnika folkloru, ale będąca całościowym ujęciem historyczno-kulturowym, była napisana po niemiecku publikacja Polnisch-Livland (Riga 1869). Spotkała się z zainteresowaniem, szczególnie ze strony tych historyków, którzy interesowali się terenami wschodniej Łotwy, np. Augusta BielensteinaGustaw Manteuffel. Inflanty Polskie oraz listy znad Bałtyku. Krzysztof Zajas. Wprowadzenie. Gustaw Manteuffel projektuje Inflanty... str. XI.. Zwróciła też uwagę Józefa Ignacego Kraszewskiego, który później zaczął namawiać autora na wydanie jej po polsku. Prace przy tłumaczeniu trwały kilka lat, ostatecznie Manteuffl sam napisał całość w języku polskim, znacznie przy tym poszerzając tę publikację.