Badania terenowe zwróciły uwagę Manteuffela na wschodnią odmianę języka łotewskiego, jakim posługiwała się katolicka ludność Łatgalii, czyli tzw. dialekt łatgalski. Stał się jednym z kodyfikatorów pisanej odmiany tego dialektu, publikując w nim teksty dydaktyczne Swetiszona gorejga sâtas (wyd. M. Orgelbrand, Wilno 1861), modlitwy i pieśni religijne Pilniga gromota Lyugszonu (Dorpat 1870), kalendarze Inflantuziemies Łajkagromata uz 18... godu (Riga 1861-65 i 1868–1870, Dorpat 1866-67), fragmenty Biblii Nutykszonas Biblias (wyd. H. Laakmann, Dorpat 1860 i 1861), a nawet broszury antyalkoholowe Kû sieukuram tyci gam barnam musu Katoliszkas Baznicas wajaga darejt tagodejus łajkûs kur tik daudz dzierdim runo jut ap dzierszonu un nadzierszonu brandwîna? (H. Laakmann, Dorpat 1860). Przełożył także na łatgalski oficjalną broszurę rządu carskiego o uwłaszczeniu chłopów, wydrukowaną w 1862 roku w Petersburgu pod tytułem Nulikszonas ap ziemnikim izgojuszym nu dzymtigas pidareszonas;