Od 1973 był sekretarzem (wspólnie z prof. A. W. Wolfendale) Europejskich Sympozjów Fizyki Promieniowania Kosmicznego, a w 1976 otrzymał nagrodę indywidualną l stopnia Państwowej Rady ds. Wykorzystania Energii Jądrowej. Rok później otrzymał Nagrodę im. Marii Curie-Skłodowskiej. W 1981 został członkiem Amerykańskiego Towarzystwa Fizycznego. Od 1981 był członkiem Komisji Promieniowania Kosmicznego Międzynarodowej Unii Fizyki Czystej i Stosowanej (JUPAP), w której pełnił funkcję sekretarza (1987-1990) i przewodniczącego (1990-1993). W 1988 został członkiem Brytyjskiego Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego. Nadal ściśle współpracował z Uniwersytetem w Durham. Uczestniczył w wielu konferencjach międzynarodowych, prowadził wykłady na uczelniach zagranicznych, m.in. w 1982 cykl wykładów w uniwersytetach japońskich (Tokio, Osaka, Nagoya, Kobe). Wrócił do współpracy z UŁ, prowadząc od 1985 wykłady zlecone, zaś od 1 stycznia 1988 zatrudniony został na części etatu (do 30 września 1989 - 1/2 etatu profesora nadzwyczajnego). Po otrzymaniu tytułu profesora zwyczajnego w 1989 nadal pracował w UŁ (31 października 1989 - 30 września 1992, na niepełnym etacie). W ostatnich latach pracy realizował kilka programów badawczych, m.in.