Z chwilą wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej 1941 wystąpił, razem z grupą komunistów polskich przebywających w Homlu, do władz radzieckich z propozycją utworzenia w ZSRR polskich jednostek wojskowych. W lipcu 1941 przyjęto go do szkoły partyjnej przy Komitecie Wykonawczym Kominternu w Puszkino koło Moskwy, następnie wszedł w skład tzw. Drugiej Grupy Inicjatywnej PPR. W nocy na 6 stycznia 1942 zrzucony na spadochronie w rejonie wsi Sokołów w powiecie koneckim. Organizował Komitet Miejski PPR w Piotrkowie, którego pracą kierował do lata 1942. Organizował PPR i GL na Podlasiu. W maju 1942 objął funkcję sekretarza Komitetu Okręgowego PPR Siedlce, gdzie działał m.in. z Jakubem Aleksandrowiczem. Zakładał komitety PPR w Sokołowie Podlaskim, Węgrowie i komórki w okolicach Łukowa. W nocy z 1 na 2 października 1942 aresztowany przez Niemców w drodze z Wołomina do Warszawy, został powieszony w publicznej egzekucji 16 października, w której Niemcy powiesili 50 więźniów. Spoczywa na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera C6-1-2).
11 października 1946 został pośmiertnie odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy: „za zasługi położone w walce z okupantem i udział w pracach konspiracyjnych w okresie okupacji na terenie m. st. Warszawy”..
Przypisy