Rozkazał również aresztować brata Gwidona, Amalryka, który był konstablem Królestwa. Za Amalrykiem wstawili się jednak baronowie i wielcy mistrzowie zakonów rycerskich, co spowodowało, że Henryk uwolnił go, ale zmusił do zrzeczenia się urzędu konstabla i wyjazdu na Cypr.
Gwidon z Lusignan zmarł w 1194 r. i jego następcą został Amalryk. Nowy król od razu znalazł się w konflikcie z Henrykiem, który uważał Cypr za integralną część Królestwa Jerozolimskiego. Wkrótce jednak obaj władcy uznali, że rywalizacja nie służy dobrze interesom Franków na Wschodzie i doszli do porozumienia przypieczętowanego małżeństwem syna Amalryka z córką Henryka. Henryk doszedł również do porozumienia z Pizańczykami, którym przywrócił odebrane wcześniej przywileje. W 1194 r. interweniował jako arbiter w sporze między Księstwem Antiochii a cylicyjskim królestwem Armenii, umacniając tym samym zwierzchność Królestwa nad północnymi państwami łacińskimi. Podczas rządów Henryka Królestwo Jerozolimskie cieszyło się okresem pokoju. Dzięki umiejętnej dyplomacji Henryk zabezpieczył swoje posiadłości od ataków ze strony państw muzułmańskich.