Również burżuazja francuska, stanowiąca dotąd podporę władzy Cesarstwa, wystąpiła z krytyką Napoleona III za zawarcie liberalnego traktatu handlowego z Wielką Brytanią. W tej nowej sytuacji politycznej Napoleon III poczynił znaczne koncesje wobec opozycji republikańskiej. Ogłosił amnestię dla więźniów politycznych, rozszerzył uprawnienia parlamentu, przywódcy republikańscy mogli z wygnania wrócić do Francji, usankcjonowano prawnie strajki, upowszechniono bezpłatne szkoły podstawowe itp. Ta liberalizacja Cesarstwa uzyskała 83% poparcia w ogólnonarodowym plebiscycie.
Po wojnie włoskiej Cesarstwo Francuskie nie osiągnęło sukcesów w swej zagranicznej polityce w Europie. Gdy zorganizowano powstanie styczniowe w tzw. Polsce Kongresowej, Napoleon III, mimo pierwotnych obietnic, nie przyszedł z pomocą Polakom, gdyż ważniejsze uznawał dobre stosunki z Imperium Rosyjskim. Zaskoczony został zaborem duńskiego Szlezwiku przez rosnące w mocarstwo Królestwo Prus, a następnie pokonaniem przez nie Cesarstwa Austrii. Królestwo Prus z kierowaną polityką przez Ottona von Bismarcka po zdominowaniu Związku Niemieckiego stało się przyszłym likwidatorem ówczesnej Francji.