Odbiór sztuki, kostiumy aktorów Z odległych miejsc zajmowanych przez widzów nie zawsze można było dobrze widzieć aktora, jednak odbiór przedstawienia ułatwiały dobra akustyka i odpowiednio skonstruowana maska zwiększająca natężenie dźwięku mowy aktora. Duże znaczenie miały też stroje – z daleka widoczne kostiumy w zdecydowanych kolorach (tuniki). Kolory były związane z odgrywanymi rolami (np. tunika biała oznaczała postać pozytywną, niewinną). Aktorzy nosili peruki (onkosy) oraz drewniane obuwie (tzw. koturny, których wysokość sięgała nawet 70 cm).
Twórcy repertuaru Arystofanes (ok. 446 – ok. 386 p.n.e.) Ajschylos (Eschyl; 525–456 p.n.e.) Eurypides (ok. 480–406 p.n.e.) Sofokles (496–406 p.n.e.)
Starożytny Rzym thumb|Rzymskie uliczne przedstawienie teatralne (pompejańska mozaika Dioskuridesa z Samos, II w. p.n.e./I w. n.e.) U podłoża teatru starorzymskiego leży teatr starożytnej Grecji. Często aktorami w Rzymie byli właśnie Grecy. Znacznie częściej wystawiano jednak komedie niż tragedie. Pierwsze przedstawienia były – tak jak w Grecji – związane z obrzędami religijnymi. Potem stały się samodzielnymi widowiskami. Fundatorami tych kosztownych przedsięwzięć byli zamożni obywatele.