Naukę zawodu rozpoczął w wieku 13 lat w pracowni konserwatora dzieł sztuki prof. Jana Rutkowskiego, najpierw w Inowrocławiu, a później w poznańskim Kaiser-Wilhelm Museum (Muzeum Wielkopolskie). W latach 1916–1918 był przodownikiem zastępu w I drużynie skautowskiej im. ks. Józefa Poniatowskiego w Inowrocławiu. W 1918 r. przeniósł się wraz z profesorem do Państwowej Pracowni Konserwatorskiej na Zamku Królewskim w Warszawie.

W maju 1918 r. powołany do armii niemieckiej, walczył na froncie zachodnim. Gdy powrócił w listopadzie 1918 r. do Inowrocławia został członkiem miejscowej Straży Ludowej oraz uczestniczył w powstaniu wielkopolskim. Brał udział w obronie Inowrocławia, a następnie w walkach w podbydgoskich Chmielnikach, gdzie dostał się do niewoli. Przez trzy miesiące (styczeń-marzec) 1919 r. przebywał w obozie jenieckim w Dąbiu pod Szczecinem.

Okres międzywojenny Po powrocie z niewoli w kwietniu 1919 r. ochotniczo zgłosił się do stacjonującej w Inowrocławiu baterii artylerii „Kujawianka”, skąd został odkomenderowany do plutonu łączności 5 pułku strzelców wielkopolskich. W wojsku był zatrudniony do czerwca 1921 r.