na koncie).
Po powrocie ze Szwajcarii był drugi, za Stefanem Dziedzicem, w biegu terenowym rozgrywanym w ramach Memoriale Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny. W biegu zjazdowym przegrał tylko z Józefem Marusarzem. W slalomie zajął już dalsze miejsce. Ostatniego dnia wygrał konkurencję skoków i wygrał cały Memoriał. W 1950 Krzeptowski był drugi w biegu na 14 km, wygrał za to dwubój. Opuścił SN PTT i przeszedł do Centralnego Wojskowego KS Zakopane. Rok później ponownie tryumfował w całym Memoriale. Zwyciężył też w Pucharze Tatr, Memoriałach im. porucznika Wójcickiego, kombinacji norweskiej w Moskwie na skoczni na Leninowskich Wzgórzach (był 3., pokonał między innymi mistrza olimpijskiego w kombinacji z igrzysk w Oslo, Norwega Sverre Stenersena).
Podczas treningu na olimpijskiej skoczni w Oslo podczas igrzysk olimpijskich upadł, łamiąc obojczyk. W 1956 był drugi w krajowych eliminacjach, które miały na celu wyłonienie kadry kombinatorów na olimpiadę w Cortinie d’Ampezzo. W styczniu Polacy wystartowali w międzynarodowych zawodach w Le Brassus w Szwajcarii. Tam Krzeptowski był dopiero szósty. We Włoszech Daniel w kombinacji był na 29. pozycji. Niedługo potem zakończył karierę sportową. Został trenerem, najpierw w SN PTT, a szkolił kadrę narodową.