Od 1951 był członkiem korespondencyjnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W 1958 został profesorem zwyczajnym, rok później Uniwersytet McGill w Montrealu nadał Jerzemu Choróbskiemu tytuł Doctor of Science Honoris Causa. Trzy lata później zrezygnował z prowadzenia kliniki, a w 1969 przeszedł na emeryturę. Na wniosek Rady I Wydziału Lekarskiego w 1982 otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Medycznej w Warszawie.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Dorobek naukowy Jerzy Choróbski był odkrywcą istnienia włókien nerwowych, które decydują o rozszerzaniu się naczyń krwionośnych w ludzkim mózgu. Badał funkcjonowanie ruchów mimowolnych, pracował nad ich występowaniem oraz opisał metody leczenia chirurgicznego. Stworzył wiele prac związanych z diagnostyką wentrykulograficzną (obecnie pneumoencefalografia), działaniem ruchów mimowolnych oraz leczeniem chirurgicznym ropni i wągrzycy mózgu. Był autorem 47 prac naukowych.