Podczas kampanii wrześniowej wykonywał zawód aż do kapitulacji. Operował zarówno w Warszawie jak i w szpitalu w Otwocku, za hart ducha i poświęcenie otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari. Podczas okupacji prowadził zakonspirowaną praktykę lekarską udzielając pomocy również Żydom. Pod pseudonimem Ludwik redagował Biuletyn Informacyjny Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej. W czasie powstania warszawskiego prowadził szpital polowy przy ulicy Chmielnej 26. Po upadku powstania warszawskiego znalazł się w Krakowie.
Po wyzwoleniu pracował w klinice oo. Bonifratrów w Krakowie. Po powrocie do Warszawy w lutym 1945 rozpoczął organizację oddziału neurochirurgii, co nastąpiło pięć miesięcy później. W 1946 obronił pracę habilitacyjną, został docentem w dziedzinie neurochirurgii, w 1947 stworzył na Uniwersytecie Warszawskim pierwszą w historii klinikę neurochirurgiczną. W 1949 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, w latach 1949–1950 był wykładowcą neurochirurgii na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1950 do 1969 na Akademii Medycznej.