Jednocześnie trwało uruchamianie produkcji w Cranston. W listopadzie pierwsze holenderskie karabiny były gotowe. Do japońskiej inwazji dostarczono Holendrom 4024 karabinów. Po upadku Indii Wschodnich Johnson został z ok. 20 000 karabinów Type R których nikt nie chciał. Co prawda część przejęła Piechota Morska ale większość przeleżała wojnę w skrzyniach (w 1943 roku 1000 karabinów przebudowano na kaliber 7,57 mm i sprzedano chilijskiej kawalerii).
Po wojnie karabiny M1941 zostały wycofane z uzbrojenia. Próbowano je zwrócić Holendrom ale ci woleli fabrycznie nowe karabiny M1. Johnsonowi pozostały części pozwalające zmontować 40 000 karabinów ale z braku kupców produkcji nie kontynuowano.
Opis konstrukcji Karabin M1941 był indywidualną bronią samopowtarzalną. Zasada działania oparta na wykorzystaniu krótkiego odrzutu lufy. Zamek ryglowany przez obrót. Mechanizm spustowy tylko do ognia pojedynczego. Zasilanie ze stałego magazynka bębnowego o pojemności 10 naboi. Przyrządy celownicze składały się z muszki (z osłonami bocznymi) i krzywkowego celownika przeziernikowego.
Bibliografia Leszek Erenfeicht: Karabiny Johnsona, Strzał 2/2005.
Linki zewnętrzne Johnson Automatics World Guns.ru
Johnson M1941 Kategoria:Amerykańska broń strzelecka II wojny światowej