Zmarł w Langen koło Offenbach.
Praca naukowa W latach 1916–1922 zainteresował się dziełami wielkich mistycznych myślicieli renesansowej Europy z kręgu Jacoba Böhme, Christiana Rosenkreuza, Mikołaja Kopernika, Angelusa Silesiusa, różokrzyżowcami, astrologią, alchemią, wiedzą hermetyczną, kultami tajemnymi, białą i czarną magią, zielarzami-laborantami, a także podaniami o dawnych walońskich poszukiwaczach skarbów i karkonoskim Duchu Gór. W Górach Izerskich odnalazł znaki walońskie, z których pierwsze zlokalizował w formacji skalnej Stary Zamek na obrzeżach Kobylej Łąki. Kierując się zapiskami z ksiąg walońskich po dwuletnich poszukiwaniach w 1921 r. w Izerze i korytach okolicznych potoków znalazł niewielkie ilości złota. Swoje poszukiwania opisał w wielu artykułach. W 1927 r. wydał monografię Die Rosenkreuzer (pol. Różokrzyżowcy), poświęconą rycerskiemu Zakonowi Trupiej Czaszki. W 1928 r. obronił na Uniwersytecie Wrocławskim dysertację doktorską zatytułowaną Die Entwicklung Abrahams von Franckenberg bis zum Jahre 1641 (pol. Rozwój idei Abrahama von Franckenberg do roku 1641), stanowiącą szczegółową analizą zagadnień mistyki śląskiej. Abraham von Franckenberg był zwolennikiem i propagatorem myśli Jakuba Böhmego, najwybitniejszego śląskiego mistyka doby renesansu. W 1929 r.