Peuckert rozpoczął studia uniwersyteckie we Wrocławiu. W 1928 r. obronił pracę doktorską. W latach 1929–1932 pracował, jako docent-wykładowca na Wyższej Szkole Pedagogicznej we Wrocławiu. W 1932 r. został uroczyście habilitowany na Uniwersytecie Wrocławskim, w którym został jednym z najmłodszych profesorów. Peuckert uznawany był za jednego z najwybitniejszych badaczy europejskich tradycji ludoznawczych, a szczególnie podań i baśni. Niechętny nazistom dnia 13 maja 1935 r. z powodu „politycznej niepewności” został usunięty z Uniwersytetu Wrocławskiego. Wtedy też osiedlił się w niewielkiej, osadzie Leszczyna, leżącej w jego rodzinnym powiecie złotoryjskim. Na drzwiach swojej wiejskiej umieścił myśl Paracelsusa, znanego w całej Europie lekarza i filozofa doby renesansu:
Człowiek nie powinien należeć do nikogo, jeżeli może sam stanowić o sobie.
W 1942 r. Ministerstwo Kultury Rzeszy wydało dotkliwy zakaz recenzowania książek W.E. Peuckerta. Po powojennej tułaczce osiadł na uniwersytecie w Göttingen, kierując w latach 1946–1959 katedrą etnologii i historii duchowości. Ostatnie lata życia spędził w osamotnieniu zamieszkując w wiejskiej chacie w Mühltal koło Darmstadt.