3 lipca Turcja uznała Tymczasową Radę Narodową. 8 lipca ten krok wykonała Polska. 13 lipca Belgia, Luksemburg i Holandia uznały Narodową Radę Libijską. Dwa dni później Japonia i Stany Zjednoczone uznały formalnie Tymczasową Radę Narodową podczas obrad grupy kontaktowej w Stambule.
18 lipca Albania uznała rząd powstańczy, 20 lipca Słowenia, a dnia kolejnego Czarnogóra.
27 lipca Wielka Brytania uznała oficjalnie rząd w Bengazi i nakazała wydalenie libijskich dyplomatów z Londynu. 9 sierpnia przedstawiciel Tymczasowej Rady Narodowej oficjalnie objął stanowisko libijskiego ambasadora w Londynie.
28 lipca Portugalia uznała Narodową Radę Tymczasową. Ten sam krok 11 sierpnia podjęła Botswana, a dzień później Gabon. 20 sierpnia Tunezja uznała władze powstańcze za jedyne legalne przedstawicielstwo społeczeństwa libijskiego, a dwa dni później Egipt.
23 sierpnia Bahrajn, Maroko, Irak i Nigeria uznały Narodową Radę Libijską za prawowite władze Libii.
Dodatkowo kolejne państwa, a także organizacje międzynarodowe, nieformalnie poparły Radę i utrzymywały z nią stosunki, m.in. Turcja, Grecja, Irlandia, a także Liga Państw Arabskich, Rada Współpracy Zatoki Perskiej, oraz Unia Europejska.
26 sierpnia Narodowa Rada Tymczasowa przeniosła oficjalnie swoją siedzibę z Bengazi do Trypolisu.