Po wojnie, w latach 1945–1946 pracowała jako przełożona sióstr w Ambulatorium Biura Odbudowy Stolicy w Warszawie, w latach 1946–1948 w Szpitalu Powiatowym w Kętrzynie. W 1950 roku, po przejściu gruźlicy płuc i dwuletnim leczeniu, przeszła na rentę inwalidzką. Dorabiała jako instruktorka kandydatek przygotowująca je do egzaminu państwowego w pielęgniarskiej Szkole Pomaturalnej przy ul. Nowogrodzkiej w Warszawie.
W roku 1931 wyszła za mąż za Zygmunta Döllingera (1899–1949).
Zmarła w Warszawie 30 listopada 1993 roku i została pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 52-2-10)Biogram Zofii Döllinger w Wirtualnym Muzeum Pielęgniarstwa Polskiego.
Ordery i odznaczenia Order Krzyża Grunwaldu Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 12 433 (1 lipca 1944)Odznaczona 1 lipca 1944 r. przez Dowódcę Armii Krajowej „za odwagę i wybitne zasługi w łączności z więźniami na Pawiaku-Serbii w okresie konspiracji”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Partyzancki Warszawski Krzyż Powstańczy Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złota Odznaka „Za zasługi w pracy penitencjarnej” (pośmiertnie, 12 listopada 1998)Nadana pośmiertnie przez Ministra Sprawiedliwości Zarządzeniem nr 9/O/98 z dnia 12 listopada 1998 r.
Przypisy