istniała tu produkcja wyrobów żelaznych.
Padół leżący nad brzegiem rzeki, otoczony był fosą i wałem, tworzył jak gdyby osobne miasto. Sieciech wojewoda krakowski, na naradzie wojennej przypominał zebranym rycerzom, „że są pod Kijowem, ale nie w Kijowie” i przedstawiał swój plan zdobycia miasta. Osada zamieszkana była przez obcą etnicznie ludność. Nie ulega wątpliwości, że głównym zajęciem tych grup ludnościowych zamieszkujących Padół kijowski było rzemiosło i handelStudia wczesnośredniowieczne. t. 4, IHKM PAN. str 350.
W 1363 r. książę litewski Olgierd Giedyminowic włączył Kijów do Wielkiego Księstwa Litewskiego. Litwini wznieśli na górze Zamkowej pierwszy drewniany zamek w latach 1370–1380. W 1397 roku Kijów, a właściwie Padół, stał się siedzibą diecezji katolickiej. Od roku 1569 do 1659 miasto było stolicą województwa kijowskiego w składzie prowincji małopolskiej.
W roku 1647 Padół mógł liczyć od 5–6 tys. mieszkańców. W tym czasie kupcy greccy z Rumelii i Karamanii mieli tu główne składy handlowe i kierowali jarmarkami po wszystkich miastach „kozackich”.