W czerwcu 1942 roku został dowódcą 306 Dywizji Strzeleckiej, początkowo wchodzącej w skład odwodu Naczelnego Dowództwa, a następnie Frontu Kalinińskiego. Wziął udział w walkach w rejonie miasta Diemidowo, gdzie w dniu 12 grudnia został ciężko ranny i trafił do szpitala.
W kwietniu 1943 roku po wyleczeniu został zastępcą dowódcy 5 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego, a następnie od 9 czerwca do 24 sierpnia 1943 roku był dowódcą 32 Dywizji Strzeleckiej w czasie operacji smoleńskiej Frontu Kalinińskiego. Odwołany ze stanowiska przez dowódcę Frontu „za niewypełnienie rozkazu przy przełamywaniu linii obronnych przeciwnika”str. 256 Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Pozostawał początkowo w dyspozycji Naczelnego Dowództwa, a następnie Rady Wojskowej Frontu Białoruskiego.
W październiku 1943 roku został dowódcą 162 Dywizji Strzeleckiej, którą dowodził do 20 stycznia 1944 roku. W styczniu 1944 roku w czasie operacji homelsko-rzeczyckiej został ponownie ciężko ranny. Po wyleczeniu w marcu 1944 roku został dowódcą 41 Dywizji Strzeleckiej w składzie 69 Armii, dowodząc nią do końca wojny. Wziął udział w operacjach: brzesko-lubelskiej, wiślańsko-odrzańskiej i berlińskiej. W czerwcu 1944 roku został ponownie generałem.